ἀμύμων
Grec ancien
Adjectif
| cas | singulier | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ἀμύμων | ἀμύμων | ἄμυμον | |||
| vocatif | ἄμυμον | ἄμυμον | ἄμυμον | |||
| accusatif | ἀμύμονα | ἀμύμονα | ἄμυμον | |||
| génitif | ἀμύμονος | ἀμύμονος | ἀμύμονος | |||
| datif | ἀμύμονι | ἀμύμονι | ἀμύμονι | |||
| cas | duel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ἀμύμονε | ἀμύμονε | ἀμύμονε | |||
| vocatif | ἀμύμονε | ἀμύμονε | ἀμύμονε | |||
| accusatif | ἀμύμονε | ἀμύμονε | ἀμύμονε | |||
| génitif | ἀμυμόνοιν | ἀμυμόνοιν | ἀμυμόνοιν | |||
| datif | ἀμυμόνοιν | ἀμυμόνοιν | ἀμυμόνοιν | |||
| cas | pluriel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ἀμύμονες | ἀμύμονες | ἀμύμονα | |||
| vocatif | ἀμύμονες | ἀμύμονες | ἀμύμονα | |||
| accusatif | ἀμύμονας | ἀμύμονας | ἀμύμονα | |||
| génitif | ἀμυμόνων | ἀμυμόνων | ἀμυμόνων | |||
| datif | ἀμύμοσι(ν) | ἀμύμοσι(ν) | ἀμύμοσι(ν) | |||
ἀμύμων, amýmōn
- Impeccable, sans blâme, excellent, noble.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
Variantes
- ἄμυμος
Prononciation
- *\a.my̌ː.mɔːn\ (Attique (Ve siècle av. J.-C.))
- *\aˈmy.mon\ (Koinè, Égypte (Ier siècle))
- *\aˈmy.mon\ (Koinè (IVe siècle))
- *\aˈmy.mon\ (Byzance (Xe siècle))
- *\aˈmi.mon\ (Constantinople (XVe siècle))
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901 → consulter cet ouvrage
- « ἀμύμων », dans Henry Liddell, Robert Scott, An Intermediate Greek-English Lexicon, Harper & Brothers, New York, 1889 → consulter cet ouvrage
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons – Attribution – Partage à l’identique. Des conditions supplémentaires peuvent s’appliquer aux fichiers multimédias.