ἐγώ
: εγώ
Grec ancien
Pronom personnel
| Cas | Singulier | Pluriel | Duel |
|---|---|---|---|
| Nominatif | ἐγώ | ἡμεῖς | νώ |
| Accusatif | ἐμέ | ἡμᾶς | νώ |
| Génitif | ἐμοῦ | ἡμῶν | νῷν |
| Datif | ἐμοί | ἡμῖν | νῷν |
ἐγώ, egố *\e.ɡɔ̌ː\
- Je.
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901 → consulter cet ouvrage
Grec
Étymologie
- Du grec ancien ἐγώ, egṓ.
Pronom personnel
| Cas | Déclinaison forte | Déclinaison faible |
|---|---|---|
| Nominatif | ἐγώ | – |
| Génitif | ἐμένα | μοῦ |
| Accusatif | μέ |
ἐγώ (egó)
Variantes
- εγώ (grec démotique)
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons – Attribution – Partage à l’identique. Des conditions supplémentaires peuvent s’appliquer aux fichiers multimédias.