ἐνδογενής
Grec ancien
Étymologie
Adjectif
| cas | singulier | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ἐνδογενής | ἐνδογενής | ἐνδογενές | |||
| vocatif | ἐνδογενές | ἐνδογενές | ἐνδογενές | |||
| accusatif | ἐνδογενῆ | ἐνδογενῆ | ἐνδογενές | |||
| génitif | ἐνδογενοῦς | ἐνδογενοῦς | ἐνδογενοῦς | |||
| datif | ἐνδογενεῖ | ἐνδογενεῖ | ἐνδογενεῖ | |||
| cas | duel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ἐνδογενεῖ | ἐνδογενεῖ | ἐνδογενεῖ | |||
| vocatif | ἐνδογενεῖ | ἐνδογενεῖ | ἐνδογενεῖ | |||
| accusatif | ἐνδογενεῖ | ἐνδογενεῖ | ἐνδογενεῖ | |||
| génitif | ἐνδογενοῖν | ἐνδογενοῖν | ἐνδογενοῖν | |||
| datif | ἐνδογενοῖν | ἐνδογενοῖν | ἐνδογενοῖν | |||
| cas | pluriel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ἐνδογενεῖς | ἐνδογενεῖς | ἐνδογενῆ | |||
| vocatif | ἐνδογενεῖς | ἐνδογενεῖς | ἐνδογενῆ | |||
| accusatif | ἐνδογενεῖς | ἐνδογενεῖς | ἐνδογενῆ | |||
| génitif | ἐνδογενῶν | ἐνδογενῶν | ἐνδογενῶν | |||
| datif | ἐνδογενέσι(ν) | ἐνδογενέσι(ν) | ἐνδογενέσι(ν) | |||
ἐνδογενής, endogenếs *\en.do.ɡe.ˈnɛːs\
- Né dans la maison.
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901 → consulter cet ouvrage
- Alphonse Dain, Jules-Albert de Foucault, Pierre Poulain, Grammaire grecque Éloi-Jules Ragon, éditions Jean de Gigord, Paris, 1952
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons – Attribution – Partage à l’identique. Des conditions supplémentaires peuvent s’appliquer aux fichiers multimédias.