berlina
Français
Forme de verbe
| Voir la conjugaison du verbe berliner | ||
|---|---|---|
| Indicatif | ||
| Passé simple | ||
| il/elle/on se berlina | ||
berlina \bɛʁ.li.na\
- Troisième personne du singulier du passé simple de berliner.
Espéranto
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | berlina \ber.'li.na\ |
berlinaj \ber.'li.naj\ |
| Accusatif | berlinan \ber.'li.nan\ |
berlinajn \ber.'li.najn\ |
berlina \ber.ˈli.na\
Prononciation
- France (Toulouse) : écouter « berlina [Prononciation ?] »
Tchèque
Étymologie
- Du français berline.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | berlina | berliny |
| Génitif | berliny | berlin |
| Datif | berlině | berlinám |
| Accusatif | berlinu | berliny |
| Vocatif | berlino | berliny |
| Locatif | berlině | berlinách |
| Instrumental | berlinou | berlinami |
berlina \ˈbɛrlɪna\ féminin
- Berline.
Na zámku v Náměšti na Hané jsme si (mimo jiné) prohlédli luxusní kočáry olomouckých biskupů, tzv. berliny.
- Au château de Náměšť na Hané, nous avons vu (entre autres) les luxueux carrosses des évêques d'Olomouc, appelés berlines.
Hyperonymes
Références
- Ústav pro jazyk český, Akademie věd ČR, v.v.i., 2008–2015 → consulter cet ouvrage
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons – Attribution – Partage à l’identique. Des conditions supplémentaires peuvent s’appliquer aux fichiers multimédias.